zacht verlopen uren als stappen in haar jonge tred een kiezeltje verstoort haar evenbeeld de harmonie onder haar lichte ogen – ze struikelt een oude man zwijgt het kind verstijft zij krabbelt recht vervolgt de dagen in de pas – wie is ooit gestorven aan voldoening oei zegt ze ik was vergeten te leven stoepranden te kussen mooie mannen te verbinden met de jaren in mijn hand maar zie tussen de stukgelopen plassen in gebreide idealen, zie daar wandelt nog steeds marisa met haar ogen naar de hemel blind voor kiezels op haar pad
12-03-2008, 23:12:30 La fille Cé.
|