Ik kijk naar mijn tenen terwijl ik naar het toilet wandel. Ik lees Lucifer van Vondel op het toilet en de engel Raphael zegt: “Het bidden kan een hart van diamantsteen breken”. Even later werp ik  wat pijltjes naar het dartbord dat vervaarlijk op mijn matras balanceert. Het lichtblauwe lint heb ik er netjes langs gedrapeerd. Dat moet kunnen, een beetje kakofonie. De rode lichtbol schijnt matjes op de twee “diamanten” en het hartvormige doosje met de iets te grote ring.

Ik zucht wat, kijk over mijn rechterschouder alsof ik iemand verwacht te zien en zet me dan maar aan het schrijven. Jaja, ik schrijf wel veel poëzie de laatste tijd. Poëzie die ik volgens sommigen maar beter niet zo zou noemen. Bescheidenheid mag vals zijn maar zelfrespect niet oprecht. Dat is als eten als je geen honger hebt om de kok niet te beledigen. Lachen omdat dat van je verwacht wordt. Je haren vergeefs gladstrijken. Bij hoog en laag blijven beweren dat je hem niet mist.

Ik heb de hele zak chips naar binnen gewerkt. Hij was eigenlijk niet voor mij alleen bedoeld. We zouden hem samen met de champagne, het rode kaasje en het blauwe lint opeten. Ik zal hier maar niet vermelden dat ik perfect berekend heb hoeveel calorieën ik uit die zak in mijn lichaam opgestapeld heb. Dan beginnen ze weer te zagen over dat ik helemaal niet op mijn lijn moet letten. Nou, ik moet de eerste vrouw die haar lijn verwaarloost nog tegenkomen. Huichelaars! Zo zou Jezus Christus hen genoemd hebben. Althans dat denk ik toch. Ik heb nog steeds een erg hoge dunk van die Christus. Maar ik wijk af.

Ik breng mijn vinger naar mijn mond en besef net op tijd dat ik besloten had mijn nagels niet meer af te bijten. In een fractie van een seconde dringt het tot mij door dat de radiator weer lawaai maakt, of is het de frigo? Ik bedenk er meteen bij dat we veel te weinig stilstaan bij dergelijke banale zaken. Misschien is dat wel goed.

Ik zie dat het uurwerk de tijd genadeloos weergeeft. Ik maak nog een twijfelende beweging met mijn lippen, stoot bijna een leeg glas om en staar nog even naar de poster met een detail uit een Klimt. Mijn schouders ophalen is overbodig maar ik doe het toch. Had ik dat handvat van de waterkoker maar niet gebroken. Leefde ik maar op een roze wolk. Was perfectie maar een nachtmerrie die je kon schoppen als je dat wilde.

En dat het nu maar regent dat het kraakt want ik wil slapen in overvloed.

03-12-2007, 01:03:40 La fille Cé.