Ah, daar ben je weer! Ik begon me al af te vragen waar je zolang bleef. Of ik je nu eindelijk al een naam gegeven heb? Nee, sorry, maar hoe zou jij jezelf omschrijven? En nee ik kan het ook niet aan iemand anders vragen, die zou het niet begrijpen…

Je kruipt in mijn hoofd en blijft daar ongevraagd de hele dag zitten. Je doet mijn hartslag versnellen van “gewoon snel” naar “buitengewoon snel”. Je doet me dromen, zuchten en hartjes tekenen op mijn cursussen. En nee ik kan je niet gewoon verliefdheid noemen. Zeker geen liefde. Daar ben je te vluchtig voor, te spannend, te ver van mijn bed en te diep in mijn hoofd. Je bent ook niet echt passie, zo van op afstand beleefd. Platonische passie? Laat me niet lachen.

Misschien ben je wel een diertje, een ongediertje dat slechts één magisch moment nodig heeft om me voor weken en maanden te plagen. Dan wordt die vluchtige kus plots een heel gebeuren. Het stuntelige wordt vervangen door zijn hand die meteen de perfecte plaats in mijn hals vindt. Mijn verwondering en lichte terughoudendheid verdwijnen en ik geef me volledig over. Filmisch ben je ook. Want hoewel er helemaal geen licht was op die tussentrede op de trap, zie ik hem haarscherp voor me, mijn handen tussen zijn rug en de rugzak, zijn ogen op een duimbreedte van de mijne.

Irrealistisch ook en onwerkelijk. Megalomaan ben je. En veel te romantisch. Ja nu komen we in de buurt. Wie of wat je ook bent, je bent veel te romantisch. Je trekt je van niemand of niets ooit iets aan. Je knippert één keer met je ogen en beslist voor ik ook maar kan nadenken: ja of nee. Dan kan de hele wereld op haar kop gaan staan. Het gebeurt toch.

Nu zit ik natuurlijk weer met je. Mag ik het weer gaan uitleggen. Waarom? Goh het was hij daar! Wie? Wel ehh dat vleugje dingetje diertje dat mijn verstand op nul zet en mijn hart op overdrive.

Ik was mijn handen in onschuld. Het overkwam me gewoon.

17-08-2007, 19:14:50 La fille Cé.