| Een eeuwig zeventienjarige blik op de wereld, een blik vertroebeld door Liefde. Een meisje verknocht aan jongens en meisjes en aan zij die naast de menigte dansen en verlegen glimlachen. |
 |
14-07-2007 |
 ~ Gras en romantiek ~ |
|
Of de anderen nu ook maar wat voor zich uit zitten te staren, dat vraagt ze zich af, voor zich uitstarend terwijl de zovele gezichten van haar derde wereldkamp als een korrelige zwart-wit diareeks door haar gedachten glijden. En of ze zich zouden storen aan deze veel te lange eerste zin. Of ze ook eeuwig onder de douche stonden, verdwaalde restjes gras en romantiek uit hun wilde haren plukkend. Of ze haar zouden herinneren. ~ “Suuzel, het is een jaar geleden dat we op deze plek stonden. En maar zeggen dat je de interessantste persoon was die ik had ontmoet. Ik moet wel gek geweest zijn. Hup ga maar vlug, ik wacht op je.” “Real life Action Plan aka RAP. 1) De man trakteert, de vrouw baart. 2) We delen alles eerlijk, een wc voor jou en één voor mij 3) Doe wel en zie niet om! 4) Geduld is een mooie deugd, Suzan. 5) We want the ham! 6) Deze ballon gaat niet op! (onder voorbehoud) Nog aan te vullen.” “Je moet mensen altijd het gevoel geven dat ze keuzes hebben. Ofwel ga je slapen, ofwel ga je lawaai maken ver weg van de slaaptenten. Ja ik ben psycholoog.” “Wel een beetje een parasiet, jij. Ga je nog wat wijn halen? Westmalle? Blond of bruin?” “Ik vind je wel schattig, met je verhaaltjes en je kinderlijke kijk op de dingen. Je bent toch wel groot? Haha ja misschien maar toch blijf je schattig.” “Als er nu toevallig iemand naar het toilet moet, dan zal hij wel schrikken! Ik wankel een beetje. Het is koud buiten ’s nachts. En eet mijn tong niet op!” “Je bent mooi hoor. En die springerige krulletjes. En die massage. Maar dan moet je wel je levensverhaal vertellen. Of ik weet wat er in Rwanda gebeurd is? Nee niet echt. Nog niet.” “Deep Throat Formerly Known As Leefgroep Zeventien brengt voor u for the first time in Belgium: The Backstreet Boys! Wout I’m pregnant!” ~ En dan vermeldde ze de zwoele zomermuziek uit alle uithoeken van de aarde nog niet. De heerlijke mengsels, kooksels en baksels van een anarchistisch kookcollectief dat zichzelf geheel terecht Rampenplan noemt. De zogenaamde diepzinnige dubbelzinnige gesprekken en dito spelletjes die ons noopten tot straffe verhalen. De vriendschap. Het koffertje. De Israëlisch-Palestijnse vredesbeweging. Het beeldschone meisje met de blonde haren en de grijze laarsjes. Het meer. De welverdiende Haïtiaanse chocolademelk. Het groepsmoment bij kaarslicht. Het shaken en springen op live reggaemuziek. De hondenogen en de hamsterkop, de marsman en de bosjesman, de schone en het beest, lady en de vagebond. De vrije liefde. Letterlijk. Figuurlijk. Het stiekeme grootse gevoel dat wij de toekomst zijn. Het heerlijk idealistische droombeeld van een mooiere wereld. De concrete plannen om het Zuiden te doen groeien. De glimlach die nog weken zal nazinderen op haar lippen. http://www.youtube.com/watch?v=z06mQT_vkkw .
14-07-2007, 23:16:17 La fille Cé.
|
|
|
Reacties
 |
| 20-09-2007, 08:31:19 |
| |
Beste Kompeloot,
Zoals je ziet ben ik steeds geneigd meteen te antwoorden. Dat komt omdat ik naast eerlijk en trots ook impulsief en ongeduldig ben. Bij deze voel ik me vrij terug te schrijven, hoewel ik er niet per sé op sta. Ik had er gewoon zin in. Allerminst wil ik je in een conversatie dwingen.
Verder zijn bij mij verscheidene vragen gerezen. Je leeftijd bijvoorbeeld. Je geslacht. En de eeuwige vraag aan al mijn lezers : kan ik je kennen ?
Ik wil enkel aantonen dat het voor mij soms niet evident is. Maar zoals ik eerder schreef, de gezichtsloze virtuele mens fascineert en ergert me tegelijk. Ik kan niet met en niet zonder.
Ik hou ervan jou te lezen en te schrijven, beste Kompeloot, omdat het me uitdaagt. Deze blog ben ik ooit begonnen omdat ik dagelijks virtuele brieven uitwisselde met – en tegelijk een ongezien grote adoratie koesterde voor – een meisje dat in alle opzichten van de taal mijn meerdere was. Zij heeft mij omhooggeduwd naar een niveau dat ik anders nooit had willen bereiken. Onze wegen zijn reeds lang gescheiden en vervangers zijn schaars.
Langer terug zelfs, was er een jongeman met wie ik ook correspondeerde. Wij voerden discussies over het leven, de liefde, de kleine en grote vragen van ons bestaan. Ook die dagelijkse uitdaging is verdwenen. Daarom dus, doet het me deugd dat deze blog me opnieuw de kans gunt hier en daar een existentieel gesprek te voeren. Uiteindelijk blijf ik toch altijd mijn eigen zin doen, maar ik hou er zo van uitgedaagd te worden, met mezelf geconfronteerd te worden.
Voel je vrij nog weken te wachten met je antwoord. Of mij je antwoord te onthouden. Voel je vrij je antwoord te droppen in mijn mailbox. Of om het uiterst kort te houden. Voel je vrij.
Warme groeten van zij die deze ochtend schandalig vroeg op haar werk diende te zijn *geeuw* x
|
La fille Cé
si_elle_etait_rose@yahoo.com
|
|
|
| 20-09-2007, 00:30:25 |
| |
Beste Cé,
Ik "denk" niet dat je virtueel stottert. Nee, je bent gewoon eerlijk in je zoektocht... en ook een beetje trots, wat betekent dat je over kracht beschikt om je verhaal naar buiten te brengen, dat mag.
Probleem is wel dat, wanneer de combinatie: "eerlijke trots" wordt tegengesproken, het moeilijk is om richting te kiezen. Best normaal.
Maar nee, geef me vooral niet het Grote Gelijk, dat heb ik niet, ik zal er ook nooit over beschikken. Zeker niet over dit thema, Mij eeuwige wandelaar.
In de liefde ben ik namelijk zelf erg zoekende, stuntel, val, sta op en begin opnieuw, keer op keer. Dus wie zou ik zijn om te propageren wat Zij dan wél is.
Door de jaren ontdekte is echter 'n beetje wat ze misschien niét is (in alle bescheidenheid). Ze is bijvoorbeeld niet vrij, vraagt meestal een standpunt of een wederkerigheid...geen "misschien". Waar misschien is, is macht en ook verlies aan Zelf.
In die zin is liefde ook niet laf. Je lost een beetje controle en je geeft je onhandig over aan...je tegenover, wie dat ook mag zijn. Om dat te kunnen moet je voldoende scherp staan in je eigen lijf en hoofd want dan kun je geven...wijl je in eigen sterkte staat.
Maar wat ze dus wél is?.....
Ik was eigenlijk niet van plan nog terug te schrijven, temeer ik je hoog inschat en zelf ook leer uit wat je schrijft.
Voel je echter vrij om dit gesprek verder te zetten, maar alleen als je erop staat.
Ten slotte wou ik hopen dat je de droom niet loslaat, blijft gaan tot je Haar vindt. Ik droom met je mee en hoop dat het nooit te donker wordt rondom je hart, want ook dat kan je overkomen, hoe hard je ook probeert soms.
In groeten,
Kompeloot
|
Kompeloot
|
|
|
| 11-09-2007, 23:25:31 |
| |
Beste Kompeloot,
ik ben zeer dankbaar voor uw uitvoerige reactie. Het spijt me dat ik ze nu pas opmerk. De manier waarop u over de Liefde schreef, ontroerde me erg.
Ik wil u eerst en vooral zeggen dat ik kritiek verdraag. Zij het soms moeizaam. Maar ik ben er erg blij mee omdat ik nog steeds schrijf om te kunnen groeien.
Over de Liefde dan. Het zal u misschien verbazen, maar in geen enkel van de vele stukjes die ik hier reeds dropte, heb ik Haar reeds gevonden. Ik zoek en blijf zoeken. Ik hoop Haar ooit tegen het lijf te lopen.
Je lichaam aan iemand geven is geen Liefde. Daar ben ik het volledig mee eens.
Ik ben het eigenlijk met geheel uw standpunt eens. Waarom lukt het me dan amper om het mijne te verwoorden? Zou "men" dit virtueel stotteren noemen?
U miste hier echtheid. Maar dit stukje is - de kwaliteit buiten beschouwing gelaten - niet meer of minder echt dan het vorige en het volgende. Het is een illusie.
Wanneer ik smartelijk liefdesverdriet beschrijf of een voor u onbekende de hemel in prijs en u dit als "authentiek" of "authentieker dan iets anders" bestempelt, bent u fout.
Het kan opportunisme zijn, drang naar aandacht, een passionele droom, verbloeming van de werkelijkheid... Ik stel u teleur, zeer geëerde Kompeloot. Nimmer kon ik een mens zo beminnen dat ik mijn vrijheid zoals u haar beschreef wilde opgeven. Nimmer vond u hier Liefde, enkel de zoektocht naar Haar, verpakt in dromen en megalomane fantasieën.
Warme groeten, ik respecteer u zeer.
|
La fille Cé
|
|
|
| 18-08-2007, 00:55:02 |
| |
Ach beste Cécilia,
Het risico schrijfster te wezen in dit virtuele heelal is evenzeer te botsen op bloemen als op draken.
Leuk, die (toch vele) bloemen!
Minder leuk, de (enkele) draken! I admit...
En laten we eerlijk wezen: ik bewonder u graag (deed ik al meermaals ;-) ) omwille van schrijftalent en spontane levensdrang. Nu, staat u me dan ook toe het mij-bevreemdende ook te verwoorden. Laat ik me dus wat nader verklaren (en voelt u zich toch niet "Veroordeeld", het gaat om een passage).
"de Liefde is niet vrij", schreef iemand me laatst. Ik geloof dat dat waar is, maar er is nog meer... "Vrije liefde ontkent zich-zelf" m.a.w. ze bestaat gewoon niet als ze vrij is, als ze geen voorwaarde of reden van bestaan bezit. Van elkaar "nachtelijk bezit nemen" is dus nog iets anders dan "liefde"...het is zelfs geen liefdeloosheid....meer toegeven aan een soort primaire levenslust, althans vanuit mijn oogpunt. Ingaan op die levenslust is dan misschien "niet-slecht", het is wel "geen-liefde".
Ik mis inderdaad ook (in deze passage dus) de authenticiteit waar ik "de spiegel van het Zelf mis".....of leert een mens niet van tegenspraak ;-) ?Zeker omdat u meermaals, in andere stukjes, het tegenstelde beweert (lees het er op na meid)! Deze passage deed me dus blozen..."had ik me dan vergist?" vroeg ik me af.
Maar nee, we lezen u dus zoekende beste Cé en het is met velen boeiend u te zien vallen en opstaan maar laat u niet kisten door één schamele bedenking, neem het er bij en pluk de bloemen waar het u past....laat de draken waar ze u tegenvallen en oogst vruchten en klappen waar het leven u ook brengt.
In groeten,
Kompeloot
|
Kompeloot
|
|
|
| 11-08-2007, 10:24:40 |
| |
Beste Kompeloot,
wegens een tiendaagse onderbreking kon ik niet meteen reageren, maar ik voel een licht vooroordeel in uw mening dat grootmoedige liefde zelfkennis en authenticiteit vraagt. Ik ben namelijk van mening dat ik beide bezit. (in tegenstelling tot geduld, bescheidenheid en rust om maar te zeggen dat ik mezelf allerminst perfect vind) Verder kan ik u enkel verzoeken niet te vroeg te oordelen. Ik ken u niet maar u mij misschien wel, dat maakt het moeilijk om iets zinnigs te zeggen, maar suggereren dat ik "authenticiteit" mis, is een zeer voorbarige reactie...
|
La fille Cé.
|
|
|
| 29-07-2007, 12:40:33 |
| |
Juist Soet,
Grootmoedige liefde vergt immers voldoende zelfkennis, authenticiteit en toebehoren.
Succes in je verdere zoektocht Cecilia doorheen het woud van je rijke taal...
|
Kompeloot
|
|
|
| 25-07-2007, 20:17:02 |
| |
Ik denk dat er ook van grootmoedige liefde nog steeds sprake is, maar zoals onze Cé zei, het mag toch even ingeruild worden, even naar de achtergrond verschoven worden? Of is dat verkeerd? Ik doe mee lieve vriendin :)
http://dansmetme.blogspot.com
|
Soet
|
|
|
| 20-07-2007, 18:59:02 |
| |
Oordeel niet te snel, ondanks het vage schrijven. De eerlijke zoektocht naar wat Echt is in het leven gaat onverminderd voort. Is een mens beter of slechter omdat hij de melancholische romantiek even inruilt voor het zomerse geflirt? Indien ja, waarom? Overigens, niemand is op een dag groot geworden. Uw punt hebt u natuurlijk al lang gehaald, dat bewijst mijn uitvoerige reactie.
In de stille hoop dat ik u niet teleurstel, groet ik u warm, lieve verontwaardigde onbekende...
|
Cecilia
|
|
|
| 18-07-2007, 18:15:17 |
| |
Bedenkelijk...
...van grootmoedige liefde geen sprake meer...
|
Kompeloot
|
|
Vul hier je reactie in
|
~ Voor de fotografeerder ...
