Een eeuwig zeventienjarige blik op de wereld, een blik vertroebeld door Liefde. Een meisje verknocht aan jongens en meisjes en aan zij die naast de menigte dansen en verlegen glimlachen.
U doet me denken aan een assistent-prof-dichter die ons de beginselen der literatuurwetenschap bijbracht. Ik dank u voor de professionele blik. Ik sta nog in kinderschoenen wat schrijven betreft. En dit is zowat m'n eerste gedicht. Ik voel me echter vereerd door uw reactie, wie u ook moge zijn. Warme groeten
Cécilia
27-06-2007, 18:43:10
Het tweede deel van je gedicht is sterker dan het eerste, dat blijkbaar nogal vastzit aan de realiteit en er daardoor ook niet echt van los komt. Vanaf de vierde strofe neemt het klankenspel het over, wat zeer toepasselijk is bij een gedicht dat over taal gaat. De laatste twee regels zijn zeer krachtig.
~ Weerloze woorden ~
