Ze pakte zijn hand, klemde het hare eromheen en legde het in haar hals, precies op de plek waar de slagader aan een razendsnel tempo het bloed doorheen haar lichaam pompte.

Ik moet je iets zeggen maar ik durf niet.

Zo lag ze daar talloze minuten en kwartieren, muisstil, terwijl geruisloze tranen vanuit haar ooghoeken over haar wang op het bed uiteenspatten. Behoedzaam richtte ze zich op en begon, stotterend. Gebroken zinnen waren het, waarin woorden als ‘perfect’, ‘bang’, ‘verdriet’ en ‘gemis’ meermaals hun opwachting maakten. En hij bleef maar door haar golvende haren strijken en ze voelde zijn hart kloppen tegen haar oor.

Het spijt me dat ik je deed huilen.

Hij zette die weerloze woorden kracht bij door haar zachtjes in slaap te wiegen, haar schouder vaderlijk te kussen en zijn vingers in de hare te verstrengelen. Gedachten slingerden gevaarlijk snel door haar hoofd.

Ik ga schrijven over onze laatste nacht. En huilen. En toch maar glimlachen omdat het allemaal veel erger kon. Omdat ik jouw hart had kunnen breken en jij het mijne. Ik ga schrijven en mezelf verwensen omwille van al die mensen die dit zullen lezen en meewarig hun hoofd zullen schudden. Omwille van het medelijden dat onnodig is. Omwille van het sprookje dat ik verzon en het drama dat ik kreeg. Omwille van jij met je hemelsblauwe ogen en je veel te kleine baardje die ik aanbad omdat je onbereikbaar bleef.

12-06-2007, 13:23:03 La fille Cé.