Weken later en nog steeds schrijft ze over diezelfde. Het wordt te heet onder haar voeten. Ze laat te pas en onpas vallen dat haar vrijheid heilig is, dat ze wil aanbidden zonder aanbeden te worden en dat haar ware liefde wacht in andere oorden en verre tijden.

And yet she keeps on binary code kissing.

Zo wordt het gevaarlijk. Als romantiek niet langer het plaatje is uit Liefdes Grote Prentenboek. Het is levensecht. Het ruikt naar menselijk zweet. Het smaakt naar mentos (en naar meer). Het voelt niet zijdezacht maar hobbelig en oneffen. Het rukt alle woorden uit haar mond en ontneemt haar het vermogen hemelshoge lofredes aan te heffen.

And yet…

Dan maakt hij een grapje. Dan streelt ze zijn veel te blonde baardje dat niet groot wil worden. Dan fonkelen die veel te blauwe ogen en dan klemt hij zijn lippen op elkaar. Grapje. Een kus wordt dan ineens een onverklaarbaar fenomeen vol krachtwerking en onderdruk. En ze zegt bijt me maar hij weigert.

Het wordt middernacht en hij gebiedt haar in elke taal die hij niet machtig is. Je moet gaan slapen. Schlaafen gaan. Dormier. Ze klemt hem vast vol ongeloof want morgen moet ze niet zuchten boven boeken. Ze moet geen ellenlange reeksen woorden door haar hersens jagen. En hij zegt ga nu maar zij weigert.

Ze kijkt nog in zijn spiegel. Knoopje dicht en haardos weer fatsoenlijk. Onderweg loopt ze te denken waar dit begon en waar het eindigen zal. En of het helpt je ogen te sluiten. Of het morgen duidelijker wordt. Of de liefde weer een nieuw gezicht kreeg in dit veel te gekke leven. Of het enkel egoïsme is, verpakt in warme huid en kloppend hart. Ze slikt en zucht en haalt geruisloos haar schouders op. Deur dicht en wekker kwart na acht.

And yet she keeps on binary code kissing.

07-06-2007, 12:34:05 La fille Cé.