Dat ze daar in het Frans een fantastische uitdrukking voor hebben, dat wil ik schrijven. Dat die uitdrukking “nuit blanche” is en dat ik er deze week twee van die zulke heb meegemaakt. Dat deze laatste lesweek bij benadering een weerspiegeling was van het gehele schooljaar, te tellen aan de kleine en grote liefdes die de revue passeerden, gewild of ongewild. En dat ik u met klem verzoek, beste lezer, mild te oordelen over wat ik u ahora misma ofte nu op dit moment voorschotel. Het gevecht met de Muze is immers nog lang niet gestreden evenals dat met de Tijd en de Slaap.

Hij heeft ook gestreden met de Muze, de jongeman met wie ik sinds kort virtueel correspondeer. Bij hem is ze van het vrouwelijke geslacht en ze brengt nachtelijke bezoekjes die druipen van de huiselijke romantiek. De meesterwerkjes die daaruit voortvloeien zijn dermate ontroerend dat Ze van mij nog wel even bij hem mag blijven, die verdraaide Muze. Ik ben al lang blij dat Zij mij niet openlijk tegenwerkt.

Van huiselijke romantiek heb ik gelukkig ook mogen genieten dezer dagen. Ook in de vorm van het vrouwelijke geslacht. Beter nog: in de vorm van mijn aller marsman. Zij doorkruiste naar goede gewoonte de hele stad en streek meer dan eens neer in mijn contreien. Dat ik net op dat moment elders vertoefde deerde haar niet en zij liet spontaan een spoor van lieve briefjes en zelfgemaakte chocoladepuddinkjes achter. Wanneer ik enig etmaal later een wolkbreuk live mocht meemaken en al druppend haar paleisje binnenstrompelde kreeg ik meteen een handdoek en feestmaal voorgeschoteld, inclusief schimmelkaas, chocoladecake en sapjes met cactussmaak. Er is tegenwoordig geen gesprek waar haar naam niet valt in combinatie met “zij is mijn god”. Het waren mooie maanden, mijn lieve marsman. Mogen er nog een veelvoud volgen…

Mooie maanden ook op de harde stoeltjes in het gebouw waar ik net een schooljaar geleende Humo’s las, hartjes tekende op rugleuningen, schaterlachen onderdrukte en bijwijlen ook de kunst der linguïstiek poogde te leren. En opdat zij nimmer nog zouden klagen over het ondervermeld worden op deze webstek noem ik hen hier, mede-Carlaanbidders, vlijtige notitieleveraarsters, romantische zielen, uitstekende picknicksamenstellers en nagelnieuwe vrienden. Het meisje met de hemelsblauwe ogen en de schattige kuiltjes dat bijwijlen schroeiende en schurende passie ondervindt, de allerliefste zielsverwante zangeres die de beste tiramisu van de hele wereld maakte, de verleidelijke, beeldschone deerne die alles kan en een opmerkelijke opmerkingsgave bezit en uiteindelijk als laatste omdat zij nu eenmaal steeds de dupe is, het spring-in-‘t-veldje verliefd op poëzie en de wereld en stiekem ook op een drieletterwoordje. Gracias cariñas amigas. Hasta el año próximo!

Wat kan ik hierna nog schrijven, zonder dat het in het niets verdwijnt bij zoveel grote en kleine vriendschap? Passie misschien, of romantiek? Het uren lang verdrinken in de armen van de geniale geest die mij onderdak en zoveel meer verschafte. Mijn hart dat aan een recordtempo klopte. Zijn hand die keer op keer de welving van mijn buik omvatte. De kunst om in één zin de hele wereld, in elk geval de schoonheid van een tepel te beschrijven. Het gemis dat zich nu een weg van mijn hart tot aan mijn moegeschreven vingers baant en eindigt hier, in deze zin.

S.