Een voorbarige zomerzon glijdt doorheen de paarsrode gordijnen en streelt zachtjes mijn naakte schouders alvorens me te wekken. Mijn hart tikt als een metronoom bij Rachmaninovs derde concierto en mijn blik weigert de nacht te verlaten. De onrust trekt gevaarlijk slingerend door mijn ochtendlijf. Restjes van een veel te aanwezige droom zweven door de verlichte kamer. Ik hoor de hamster knagend ontbijten en besluit uiteindelijk hetzelfde te doen.

Minutenlang voelen mijn vingers de toetsen onder zich gloeien. Ze smeken om beroerd te worden, hun letters af te staan aan een conglomeraat van woorden, zinnen en verhalen. Ik probeer maar blijf steken. Ik worstel met de muzen, ik strijd een zwijgzaam gevecht met mezelf.

Gisteren lijkt eeuwen geleden, toen ik met veel te vuile voeten op het veel te propere bed zat, met een likje Martini en twee jongemannen van de mooiste soort. Dit schrijf ik in de stille hoop dat zij dit zullen lezen, zwervend op het uitgestrekte web, beseffend dat zij meer dan enkel een eerste indruk hebben achtergelaten bij dit springerige kind.

Want terwijl zij met bolle jurkjes door de ochtend huppelt, picknicks houdt en haar karige centen besteedt aan slagroom en cappuccino’s, verschansen zij zich binnen achter de grijze blinderingen om aartsmoeilijke codes te programmeren terwijl het geld binnenstroomt telkens wanneer ze iemand “geriverd” of  “overbluft” hebben.

Wanneer de avond echter valt en zij hun holletjes verlaten en praten, dan komen de fonkelende ogen, levendige beschrijvingen en de lachjes naar boven, soms klein, soms klaterend door de kamer. De inwijkeling met de staalblauwe ogen en het muisblonde haar hanteert het Nederlands met een heerlijk lieflijke Oost-Europese tongval terwijl z’n uiterst beminnelijke vriend zich bedient van een bevreemdend mooie stem. De wereldwijsheid die zij tentoonspreiden overschrijdt bijwijlen kamermuren, stadswallen en landgrenzen. Hun interesse jegens dit kind houdt het midden tussen vroegtijdige vaderlijkheid en fascinatie voor één der vreemdste vormen van het andere geslacht. De conversatie is compleet, de deelnemers voldaan, de nacht helder en de geesten troebel.

En zij? Zij geniet onderwijl, wordt een beetje groter en verwondert zich nogmaals over de schijnbare toevalligheid waarmee Vrouwe Fortuna zich voortbeweegt, zo tussen de gangen van dit gigantische studentenblok.

www.allboutpoker.eu

http://www.youtube.com/watch?v=TflDH2wyEAo

02-05-2007, 13:06:04 La fille Cé.