Er zat een meisje op de trein. Ze huilde. Het waren mooie tranen. Niet van die tranen die je ogen rood kleuren en je gezicht vlekkerig maken. Het leek alsof haar verdriet van een dergelijke schoonheid was dat haar lichaam het niet kon dragen. En dus vloeiden de tranen. Ze stroomden als glinsterende slingers over haar zachte wangen. Als me gegund geweest was haar gedachten te lezen, dan had ik geweten dat ze huilde om iets wat even mooi als pijnlijk was. Dan had ik opgemerkt dat haar lippen desondanks een kleine glimlach vormden, als herinnering aan wat geweest was.

Ze was aan het piekeren. Ik voelde dat ontelbare beelden elkaar in sneltempo opvolgden wanneer ze haar ogen sloot. Gedachten teisterden haar onophoudelijk in de vorm van vragen, halve antwoorden en wanhoopskreten die steevast begonnen met “wat als”…

Ik nam haar verschijning minutieus in me op en bedacht dat ze nog nooit zo mooi was geweest. De eerste zon had haar warrige krullen een glanzend-blonde schijn gegeven. Haar gestroomlijnde schouders waren zichtbaar. Ik vermoedde dat ze schouders prachtig vond. Mijn blik bleef rusten op de in zwarte kousen verpakte benen die onder het korte rokje eindigden in zwarte laarsjes.

Als ik hem was geweest had ik haar niet afgewezen. Na die laatste nacht had ik haar nooit meer laten gaan. Ik probeerde hem te begrijpen maar bleef steken in verontwaardiging. Verbazing. Ongeloof. Zoals zijn handen met de grootste sinecure haar hele lichaam afgetast hadden. Zoals hij zachtjes in haar onderlip gebeten had, haar oor met zijn mond omsloten had. Ze was anders geweest dan alle meisjes die hij eerder gekust had. Ze had gehuild toen hij haar aanraakte. Ze had gelachen, hem uitgedaagd en was uiteindelijk met haar neus tegen zijn rug in slaap gevallen.

Hij hield te veel van haar om verliefd te kunnen worden. Ze was te speciaal. Hij wilde haar dat niet ontnemen door haar tussen de anderen te plaatsen. Ik denk dat ik hem plots begreep. Ik denk dat het daarom was dat ze toch nog glimlachte. Ze had voorzien dat het een mogelijkheid was. Misschien had ze gehoopt dat hij haar vrijheid nooit zou afkopen voor iets wat niet half zo lang kon duren als hun vriendschap.

Ik stapte af maar zij bleef zitten met haar treurige glimlach en haar blik op oneindig. Ik besefte plots dat ik haar eerder gezien had. Haar ogen zochten afscheid in de mijne en vertelden me dat we elkaar opnieuw zouden ontmoeten. Een volgende keer. Bij een nieuwe liefde…

S.

02-03-2007, 19:49:44 La fille Cé.