Op de trein was het, terwijl het nostalgische geluid en de korrelige stem van de Yevgueni-frontman mijn aandacht afleidden van conjugaciones españoles, dat een minuscuul overblijfseltje van die ver weg gewaande Muze me andermaal bezocht. Behoedzaam nam ik een stukje geciviliseerd grafiet en schreef.

Dit keer geen dromerige glimlach maar een heuse schaterlach, geen adoratie der lijfelijke trekken maar appreciatie voor dit gekke heerschap dat men van tijd tot tijd als vriendschap durft bestempelen. Hij zou een ereteken moeten krijgen, een blanco cheque, een duizendtal bezoekers op z’n marginale site, de gek die erin slaagde te doen wat niemand gelukt was de voorbije dagen en weken: de allesvernietigende sleur der examens doorbreken…

Terwijl mijn moegetergde zieltje droomde van grote liefdes op zwarte paarden en ontvoeringen naar verre streken door goddelijke zigeuners werd ik door deze doodgewone jongeman weggevoerd van dit stressvolle strijdtoneel. Onopgemerkt deed hij het, subtiel als het ware. Wanneer hij z’n immer afwezig blijvende examenstress bleef vieren, stuurde hij virtuele letterpakketjes mijn richting uit: “We drinken er eentje op jouw gezondheid.” En vijf minuten later: “En nog eentje!”.

Ik die het messenger-medium altijd al stiefmoederlijk behandelde wegens de lage echtheids- en hoge nutteloosheidsgraad, begon stiekem te verlangen tot ik weer een nieuw liedje uit dat kleine verbindingshokje mocht downloaden, tot ik weer ’n oerstomme smiley mijn richting uitgestuurd kreeg, gevolgd door ’n verzameling gekke woorden die bijwijlen wel eens geniaal scherpzinnig konden zijn.

Maar ook de verstandelijke vermogens werden alle kanten uitgestuurd, zoals toen we elkaar uitdaagden met één der oeroudste taalspelletjes. Urenlang probeerden we elkaar af te troeven met onze woordelijke watervallen: letterkannibaal en wielewaal, arsenaal en garnaal, creatieve schaal en theatraal oraal, een artisanaal bacchanaal als galgenmaal…

U grinnikt? Dat deed ik ook m’n beste lezer, schaterlachen en kreetjes van pure verwondering omwille van de eenvoud van het gegeven. Vriendschap zoals ik ze nooit eerder ontdekte: groots in alledaagsheid.

Op diezelfde trein was het, dat ik andermaal glimlachte om de voorbije drie dagen die we samen doorbrachten, samen pizza bedekten met vreemde kaas- en vleessoorten, samen onnozele filmpjes maakten “gelijk nen deem” en thee-eitjes vulden met kamille, ledematen vastbonden met snelbinder en zelfs een serieus gesprek voerden, de hele godganse nacht lang.

Aan de jongeman, de kerel, de ket met  het eeuwige relativeringsvermogen dit poëtische stukje kleinkunst, als blijk van mijn ultieme dank:

~ Jij leukerd met je hamsterhoofd

voor jou is nu dit versje

ik had een compliment beloofd:

op de taart ben jij het kersje! ~

Gekscherend,

je Cé

http://vikings.janjorissen.be

www.yevgueni.be

Post Scriptum: Dit lijkt me ook het uitgelezen moment de heer Paul te bedanken omdat hij me voorzag van de beste virtuele vleierij sinds jaren…

17-01-2007, 22:31:51 La fille Cé.