Terwijl een zoete stem krakerig vanuit de dubieuze boxen van mijn tweedehandse laptopje klinkt en de witte mist ons allen doet dromen van een onbestaand winterlandschap, zet ik me even aan het schrijven. De cursus Spaans ligt verspreid over de kamer en de twee Russische dwerghamsters die onlangs mijn provisorische dierentuin vervoegden, slapen vredig naast de muizen.

Normaal gezien komt nu een inleiding die de spanning wat opbouwt, gevolgd door een uiterst avontuurlijk en/of romantisch relaas dat tenen en mondhoeken doet opkrullen. De momentane waarheid ziet er echter lichtelijk anders uit. Geen lessen om stiekem over te slaan, geen onverwachte bezoekjes meer, geen passie op verplaatsing… Alles gebeurt hier, op deze schamele twintig vierkante meter die ik enkele dagen geleden met de stofzuiger te lijf ging.

Het is de ideale broeikas om weg te dromen, om plannen te maken en verhalen te verzinnen. Die paradoxale eenzaamheid die Rilke zo ophemelde en die ik jarenlang zo verfoeide, zal misschien voor het eerst haar vruchten afwerpen. En wanneer u, beste lezer, hier tevergeefs komt aanwaaien, hopend op een nieuw stukje bloedstollendheid, weet dan dat ik me op een duimbreed van u bevind, trappelend in dit ondiepe water dat men wel eens creativiteit zou durven noemen. Ik beloof u meer en beter, maar verzoek u nederig wat geduld uit te oefenen.

Er komt een verhaal. Een uit mijn hoofd gestolde massa fantasieën die ik op dit eigenste moment aan het virtuele papier probeer toe te vertrouwen. Hier gun ik u reeds de inleiding, opdat u mij feedback zou geven, opdat u zou wachten tot het helemaal af is en opdat u uiteindelijk mijn allereerste lezers zou worden…

Bevangen door muzes en dergelijke,

je Cé

~ Hij haalde een biertje uit de koelkast en keek me verveeld aan voor hij het ontkurkte en het flesje aan zijn lippen zette.

“Wat zullen we doen vanavond? Of ben je weer van plan de hele avond te verspillen aan die thesis van je?” Hij keek me vernietigend aan. Vertederend vernietigend. Ik keek naar het uiterst slaapverwekkende boek dat ik volgens mijn overvolle planning zou lezen die avond en aarzelde. Hij ging achter me staan en plantte het halfvolle flesje op het bureaublad, net onder mijn neus. Ik grinnikte:

“Is dit symbolisch? Een uitdaging misschien?” Ik voelde twee handen zachtjes over mijn schouderbladen glijden en een rilling vertrok van daaruit naar beneden toen zijn vingers dat plekje in mijn hals bereikten. Hij had zijn doel bereikt. Ik draaide me om, pakte zijn arm beet en sleurde hem mee naar de sofa. Ik sloot mijn ogen en wachtte op de kus die volgen zou.

Ik voelde zijn lippen op ademlengte van me toen hij sprak: “Wacht even. Geen vluggertje waarop jij je dan weer achter je boek gaan verschuilen. Dit keer niet.” Even was het stil.

 “Spreek, ik hou zo van je stem,” vervolgde hij bijna geluidloos. Ik kroop in zijn armen, mijn hoofd op zijn schouders rustend. Zijn vingers streelden door mijn haar. Heel even dacht ik terug aan die ene keer, dat eerste moment. Ik veerde op en keek hem verliefd aan, met lichtjes in mijn ogen.

“Ik zal je een verhaal vertellen. Het verhaal van mijn allereerste liefde.”  ~

18-12-2006, 13:24:22 La fille Cé.