Cap ou pas cap? “Durf je het aan,” vraagt ze, “elkaar tien jaar niet meer te zien…?” Ze starten hun eigen leven, tien jaar lang geen woord, geen letter, geen teken van leven… 3652 dagen en 3653 nachten later ontvangt Julien een pakje van zijn Sophie. Het draaimolentje met een briefje erbij: “Cap ou pas cap?” Tranen springen in zijn ogen. Of hij het aandurft van haar te houden…

Wegens mijn eeuwige onkunde me aan een ander individu te binden, krijg ik wel eens de vraag voorgeschoteld hoe ik de Liefde zie, hoe ik Haar in een persoon giet en hoe ik me Haar in een relatie voorstel. Het schijnen mensen met betrekkelijk veel tijd te zijn, die me dit vragen, daar ze negen kansen op tien meer dan een momentje mijn antwoord, mijn betoog, mijn lofrede moeten aanhoren… Evenveel kans dat ze achteraf slechts één kanttekening maken: “Die Liefde die jij zoekt, bestaat niet…” Op zo’n moment zou ik mijn wenkbrauwen fronsen, een schuldige glimlach tentoonspreiden en misschien een ietwat angstige gloed door me heen voelen stromen.

Ik weiger echter te geloven dat mijn liefdesbeeld een zeepbel is, klaar om open te spatten. J’attends… Desnoods 3652 dagen en 3563 nachten zoals in de prachtige prent die Mijn Liefde perfect weergeeft. Een spannende relatie tussen twee beste vrienden. Een verhaal waarin pijn en hemelhoog geluk in perfecte balans zijn. Een omgeving doordrenkt door avontuur en romantiek. Die ene juiste, foute liefde die je niet meer loslaat, je leven lang… Zou iemand me verwijten dat ik daarop wacht?

~ Brief aan Hij (of Zij?) die mijn eerste ware liefde wordt ~

Daar ben je eindelijk. Je bent helemaal natgeregend. Wat zeg je? Bus, trein en dan nog die hele weg te voet tot hier? Je bent gek. Wat een natte kus. Hij bevalt me wel, dat moet ik toegeven. Neem vlug een douche, dan hang ik je kleren te drogen. Je schaamt je toch zeker niet? Duidelijk niet… Blijf nog even hier. Ik hou er zo van je te kussen op je borst, het ene plekje na het andere tot ik uitgeput ben. Ik strijk een haarlok achter je oren, of deed jij dat met de mijne? Je laat de badkamerdeur een kiertje open en werpt je laatste kledingstuk naar mijn hoofd, alvorens het hete water over je heen te laten stromen. Ik grinnik, zet een appeltheetje en versier het hele kamertje met je kousen, je broek, je t-shirt en je ondergoed. Rillend en met enkel een handdoek om je lenden kom je weer tevoorschijn. Je veinst een zielige blik omdat je weet dat ik zal smelten. Ik nestel me in de hoek van het bed, je vleit je natte hoofd in mijn schoot. Een muziekje vult de kamer. Je vraagt me welke artiest het is. Ik haal mijn schouders op, vermoed dat het iets reggae is en antwoord dat ik het niet weet. Je vertelt me je week. Jij als eerste bezit het talent me langer dan enkele minuten het zwijgen op te leggen. Jou wíl ik niet eens onderbreken. Ik hou van je. Ik voel het kloppen onder mijn borst. Ik hou van je warme stem, van je haren die zo heerlijk geuren. Ik hoop dat je straks weer de gitaar neemt die in de hoek staat, en dat je een liedje voor me zingt. Je heft je gestroomlijnde lichaam op en kust me. Je daagt me uit. Ik hou van dat kussende geluid. Ik kus je terug. Je houdt van mij. Op dat bed gaan we zo meteen onze liefde schrijven. We zullen daarna in slaap vallen, wakker worden, ontbijten, een stomme ruzie beginnen en beëindigen. We zullen gekke briefjes voor elkaar achterlaten op rare plaatsen en ik zal je missen vanaf de eerste ademhaling die je buiten neemt. Ik kus je vaarwel en sluit de deur. Ik zoek naar mijn bril en schaterlach omdat jij er een chocolaatje aan gebonden hebt…

Verliefd en meer,

je Cé

03-11-2006, 16:35:09 La fille Cé.