Geplaagd door writer’s blocks en ander ongein liet ik het reeds meermaals aan me voorbijgaan hier nog wat van waarde te droppen. Mijn eerder vermelde memeetje zweert bij een gedichtje dat als volgt aanvangt: “ Het is goed in eigen hart te kijken, even voor het slapengaan…” Daar mijn liefde voor dat kranige vrouwtje buiten kijf staat en ik op dit eigenste moment niets omhanden heb wat meer nut kan hebben dan bovenstaande, laat ik me verleiden.

Weerom aarzel ik, beschaamd om alle onafgewerkte stukjes die verscheidene ordinators ontsieren. De goddelijkste groep die dit landje rijk is, vult deze kamer met haar “little arithmetics” en mijn twee kleine kotgenootjes ademen zachtjes in hun zelfgeïmproviseerde holletje. Pasha en Cecilia heten ze. Dat kan ik er hier terloops nog bij vermelden. Dat het twee muisjes zijn had u onderhand wel zelf bedacht. Dat eentje op illegale wijze dit land binnengesmokkeld werd na een uiterst spannende vliegreis vanuit Barcelona zal u hopelijk nog net tot een glimlach bewegen.

Misschien is deze banale avond wel het uigelezen moment om u wat trivia omtrent mijn momentane bestaan toe te vertrouwen. Indien dit door u nog niet geweten was, mijn 59 kilo omvattende lijf bevindt zich in wat ongetwijfeld ’s lands mooiste stad genoemd mag worden. Waar de kasseien je val breken nadat tramsporen je onderuithaalden en waar het dreadlockgehalte tot het hoogste aller steden gerekend mag worden, waar de vreemdste creaturen de gekste zaken uitvoeren en waar af en toe een goddelijk plekje te vinden is, verborgen tussen sociale wijken en vuile wegen…

Indien u zich nog af zou vragen waarmee ik mijn godganse dagen vul ~ zich onthouden indien niet geïnteresseerd ~ dan kan ik gedeeltelijk aan uw vraag tegemoetkomen. Ik verdiep me afwisselend in de taal van Remco Campert en Pablo Neruda hoewel dit amper een nine-to-fivejob genoemd kan worden. Verder worden mijn dagen bezocht door allerlei uiteenlopende figuren en vooral dan door deze die afgelopen zomer kleurden.

Waarom ik u elke relevante informatie omtrent mijn gevoelsleven onthoud? Waarom ik schamele stukjes tekst vul met allerhande nutteloze weetjes? Waar la pasión gebleven is? Ik kan u enkel van de repliek dienen dat deze vragen mij evenzeer bezighouden als u.

Zie dit dus niet als een zwanenzang mijner avonturen. Dat is het allerminst. Meer dan anders is het een schreeuw, een smeekbede aan de Muze dat Zij mij dra weer van Liefde moge voorzien.

Envoi

Even klaart mijn gezicht op, wanneer de gloed van een tiental dagen geleden mijn lichaam opnieuw verwarmt. Ik volg mijn vingertop die dat compacte lijf verkent, mijn ogen die aan de zijne gekluisterd blijven. Mijn huid tintelt nog na van die ene aanraking, mijn oren zinderen en een zucht ontsnapt me terwijl hij de laatste woorden van deze tekst met zijn goddelijke stem begeleidt: “Oh where oh where can my baby be…”

Dolend,

je Cé

http://www.youtube.com/watch?v=D83fH6BWVGA

30-10-2006, 22:54:28 La fille Cé.