Vrijheid. Wat ’n gunst, wat ’n zegen om de verheven vrijheid te mogen omarmen na een veel te lange en vermoeiende werkweek. Simplement vivre la vie… sans penser… Enkel genieten. Dat West-Vlaamse gehucht waar wij ons voorbereidden op een hele nacht drum ’n bass bleek in tegenstelling tot vorig jaar volgestouwd met kortgerokten en hun al even talrijke kleffe vriendjes, aangevuld met randfiguren van allerlei soort. Vrijheid diende zich pas aan ~ tot eenieders verbazing en opluchting ~ enkele uren na middernacht. Plots waren ze daar, de gekke toontjes en de eeuwig herhaalde basdreuntjes. Een aanstekelijke gloed verspreidde zich doorheen schuddende hoofden, huppende voeten en kronkelende armen. Anderhalf uur lang sloot dit wezen haar ogen en gaf lichaam en geest over aan de muziek. Vrijheid.

De zeven klokslagen van de nabijgelegen kerktoren luidden het nieuwe etmaal in toen dit meisje na twee uren slaap met gepakte rugzak uit de oranje stringtent de ochtendluwte tegemoet stapte. De zo goed als volle maan glimlachte het bedauwde veld toe vanuit een staalblauwe hemel terwijl mijn marsman me vergezelde naar de dichtstbijzijnde bushalte. Drie uren en een turbodouche op verplaatsing ~ met dank aan de heer T. H. ~ later was de volgende bestemming reeds bereikt: Duinbergen als locatie voor de terugkomdag van laatstvermelde tienerkamp. Van achter mijn gloednieuwe en knalpaarse bril grijnsde ik deze stralende dag toe, de zoute zeelucht opsnuivend. Vrijheid. La liberté à nouveau…

Een stevige bries dreef mezelf en twee lotgenoten dieper en verder in zee tot waar onze tenen nog net de mulle ondergrond raakten. En wat doet men op zo’n heerlijk moment diep in de zee? Deze twee beste vrienden keken elkaar en tenslotte ook mij ondeugend aan… Enkele ogenblikken later dobberden drie individuen in de verte. Wie goed keek kon nog net de zwembroeken in hun handen onderscheiden. Even gleden mijn gedachten terug naar die bewuste nacht in Bosnië en plots begreep ik waarom wij mensen naakt geboren worden: né en liberté… Geboren in vrijheid. Het was een mooie gedachte. Wat gedol en een klunzige nieuwkomer die z’n zwemhose liet meevoeren met de stroom *onderdrukt schaterlach* later bevonden wij ons weer op vaste grond. Kleren deskundig weer op cruciale plaatsen aangebracht. Na een broeierig middagmaal in het gras waar ik op communistische ~ of moet ik hier christelijke plaatsen? ~ wijze mijn voedsel verzamelde bij vrijgevige zielen en een mis in een ongewoon mooie en sobere kerk begaven wij allen ons opnieuw richting strand en duinen. Wij gedrieën herhaalden ons staaltje oermenselijkheid tot de snijdende wind en verkleumde ledematen ons dwongen weer op te warmen in het hete zand. Gesprekken kabbelden en evolueerden en ik genoot van de ongedwongen oprechtheid die over mijn metgezellen hing. Freedom of speech.

De avond bood zich aan en een al even speelse treinrit spuwde me uiteindelijk uit in een station waar een vriendin van de familie me kwam halen om hen een onbezorgde nacht te gunnen. Met andere woorden ik ging babysitten. Doodmoe, dolgelukkig en zonder stem klom ik luttele momenten na de kinderen in bed. Een zalige slaap overviel me.

Ik eindig dit relaas met een rit huiswaarts. Een glimlachend meisje, gehuld in een nauwaansluitend blauw jurkje dat wapperde terwijl zij met een trekrugzak doorheen de velden van haar dorp fietste. Vrijheid.

Dankbaar genietend,

je Cé

10-09-2006, 14:23:19 La fille Cé.