“Een oude kapel moet goed versierd zijn”, sprak ze ondeugend als een jong meisje toen ik haar een compliment gaf omwille van haar uiterst moderne trui. Volgend jaar zal voor het eerst een statige acht haar leeftijd vooraan sieren. Toen ik aan twaalf mijn vormsel deed en zij als meter haar hand op mijn schouder legde, was ik al groter geworden dan haar. Rond die periode bezorgde ik haar de naam die wij allen nu nog steeds vol liefde hanteren: memeetje.

In dit logboek spui ik al mijn inspiratie en adoratie voor jonge, mooie, sterke mensen die slechts een schijntje in deze wereld teweeggebracht hebben van wat zij gedaan heeft. Nu geen adoratie, enkel respect en veel liefde voor deze kleine, kranige jongedame van negenenzeventig. Voor dit kind staat zij symbool voor het grootse van alledag, voor de wonderen die wij allen kunnen verrichten als we maar een beetje willen.

Straks fladder ik weg richting Groote Studentenstadt en moet ik haar voor het eerst sinds mijn geboorteschreeuw achterlaten. Wat zullen de woensdagen verloren lijken, zonder de lasagne die zij elke week bij haar favoriete slager ging halen, zonder de appel reeds geschild op een bordje, zonder de yoghurtjes en variaties aan koekjes die de revue passeerden in al die jaren. Madeleines, nieuwjaarswafels, Pims, Tucs en later Vitalinea’s en Pick-ups.

Hoe zal ik dat aanpakken als ik na een uiterst lange en mottige dag onderweg naar huis fiets en niet meer bij haar kan aanbellen? Ga maar zitten, zou ze zeggen en zelf meteen recht springen. Enkele ogenblikken later zou een dubbele portie Minuutsoep met korstjes en balletjes naast een boterham met een of andere overrijpe doch overheerlijke kaas prijken, klaar om mij weer op te fleuren.

Daar mijn vakantiejob zich situeert in het complex waar zij haar serviceflat bewoont, kan ik de laatste weken uitgebreid afscheid nemen van deze in mijn leven ingebouwde routine. Elke ochtend wanneer ik twee minuten te laat buiten adem de oprit oprijd, staat ze klaar met de reservesleutel van haar flatje en een vruchtensapje dat ik meteen opdrink. Elke middag nestel ik me aan haar vertrouwde tafel en verorber wat zij gekocht en opgewarmd heeft. Elke avond moe van schoonmaken vlei ik me in de zetel naast de hare en verdrink in hoogstaande lectuur zoals Story, Dag Allemaal, Feeling en Libelle.

Ik zou blijven vertellen. Over al haar projecten die zij op haar leeftijd nog ondersteunt: zij verdeelt het ouderenboekje, zij coördineert Buren voor buren, één project om eenzame mensen te bezoeken, zij bezoekt zowat het halve rusthuis wanneer zij “op ziekenbezoek” gaat en zij deed er ook vrijwilligerswerk tot haar dokter haar dat verbood.

Zij is moderner dan de meeste zeventienjarigen, zoals zij openstaat voor alles op haar levenspad. Toen haar enige dochter, mijn moeder, een scheiding startte, steunde zij haar onvoorwaardelijk, maar wilde ze ook haar schoonzoon, mijn vader, blijven zien. Wanneer moorden het televisiescherm ontsierden de laatste maanden, zei zij enkel: “We moeten meer verdraagzaam zijn.” Met haar buurvrouw heeft ze nog Engelse les gevolgd en die trots aan mij opgezegd, ze heeft geturnd samen met andere oudjes en ze heeft zelfs jaren een vriendje gehad, tot hij stierf.

De klok maant me aan dit schrijven te staken en op mijn tweewieler te springen, om straks aan te komen, op te rijden en een sleutel en een vruchtensapje in ontvangst te nemen. Ik kijk er al naar uit…

Warme groeten,

je Cé

05-09-2006, 10:21:36 La fille Cé.