Voor het eerst in dit leven voelde ik ware liefde door mijn haren strelen. Het voelde goed en volmaakt, het veegde alle onzekerheden in één zwaai uit mijn leden. Ik las het in je ogen, ik voelde het aan je vingers die de mijne omstrengelden. Wat het Lot ook uitwijst, l’amour nous ne quittera jamais… Of omdat je niet van Franse zinnen houdt: de liefde blijft ons altijd nabij…

~

Afscheid nemen. Het valt me immer zwaar. Ik zou het drie keer willen doen, of vier keer, of gewoonweg al mijn dierbaren in mijn trekrugzakje proppen. Twee volle weken vertoef ik op buitenlandse bodem. Dat o zo kleine landje met die ellenlange naam: Bosnië-Herzegovina. Het blijft een raadsel wat mijn marsman en mezelf daar gaan uitspoken. Ik heb fototoestel, videocamera, pen, papier, twee ogen en een hart. Misschien zelfs een internetcafé. U leest het weldra. Geniet van de zon. Geniet van elkander. Geniet van uzelf. Geniet. A la prochaine…

je Cé

{www.balkanactie.be}