“Deze liefde, is ze slechts platonisch?”

Die vraag hing al uren, wat zeg ik, dagen, weken, maanden in de lucht. Ik zat naast je en kon geen woord uitbrengen. Je sprak en ik luisterde, mijn vreemde glimlach enkel onderbroken door een verward gemurmel. Ik hou van je zoals je je ziel bijwijlen blootlegt. Zoals je kwetsbaar wordt met die zeldzame oprechtheid die je zo aantrekkelijk maakt. Je zegt dingen die ik ook zou zeggen als ik jou zou zijn.

Je was mijn geheim vanaf de eerste ontmoeting. Ik kon genieten van je aanwezigheid, hoe kortstondig ook. Vaak vertaalde ik mijn verwondering naar woorden, zinnen, verhalen. Je was een muze, een beetje een god. Het lijkt eeuwen geleden dat je mijn leven binnenwandelde en zachtjes veranderde. Mijn gekke dissident, mijn fluwelen revolutie…

Het was spannend. Dat is het altijd. Onze ontmoetingen zijn clandestien, mysterieus en bevrijdend. Je bent als dat bergmeertje met het betoverende, helende water. Je zou dag en nacht, weer en beer trotseren om het toch maar te bereiken. Om toch maar even van het verhevene te mogen proeven. Twee zielen onderweg. Kruispunten vormen onze biotoop. De regels soms vaag. Heb ik voorrang?

Perpetuum mobile. Eeuwig in beweging. Wij zijn aantrekking en afstoting. Wij zijn water en vuur, gisteren en morgen. Wij zijn wet en overtreding. Even met jou in dat vacuüm van tijd en ruimte kruipen en filosoferen. Even bedenken hoe de wereld anders zou zijn. We flirten. We flirten met de grenzen van het leven. We zijn één. Soms. We zijn vrienden. Soms. We zijn. Altijd.

Ik ga je missen…

je Cé

{www.wereldkamp.be}