~ Proloog ~

De muze liet enige uren op zich wachten tot ik bij het eten van een voortreffelijke portie lasagne overmand werd door een vleugje hartstochtelijke heimwee. Werchter. Het Hemelse Rock Werchter. Gisteren liet het zich reeds voelen bij het vallen van de nacht, toen ik in slaap viel op de trein huiswaarts en m’n oranje relikwie, zijnde een klapstoeltje met namen en nog iets, vergat.

~ Hoofdstuk één tot vier ~

Waarover schrijf je wanneer je lofredes en welgemikte uithalen naar “Zij Die Er Niet Bij Waren” wil vermijden? De muziek? Manu Chao bezorgde mezelf en m’n dierbare marsman het ongeëvenaarde hoogtepunt van de vierdaagse. "Mano Negra Clandestino! Marihuana illegal!" Immer mooi meegenomen waren de gedreadlockte en/of foute exemplaren die net als dit individu helemaal vooraan ritmisch op en neer deinden. Dit uiteraard geheel terzijde.

Verder was dEUS goddelijk. Voor één keer is het geoorloofd deze clichématige uitdrukking te gebruiken. Het lot, en misschien ook het feit dat we reeds zes uren in het voorste vak zaten te grillen, bezorgde me de allerbeste plek op de hele wei. Ik kon dansen, meekwijlen en Mauro lieflijk in de ogen kijken. "Hold me now, hoping that you can explain… little arithmetics." Echter, toen was de derde dag nog niet voorbij. Ik herinner me de Zibrogrill, gesmolten marshmallows, een paar bekertjes groene vloeistof en een blonde jongen die op illegale wijze onze camping binnengesmokkeld werd en bleef plakken op het enige vrije plaatsje in de tent…

Een vriend van me vraagt me net op virtuele wijze wat vernoemenswaardigs ik op Werchter gedaan heb. Ik glimlach. Ik hou wel van die samensmelting. Noemenswaardig. Vermeldenswaardig. Ik sluit m’n ogen en zweef weer terug naar die beruchte weide. De honderden bekertjes die we raapten om toch maar gratis te kunnen drinken, de samengedrukte chocoladekoekjes, de twee uurtjes lol op de weljongniethetero-stand en het eeuwige zoeken naar water en andere mensen… Ik slik en denk aan het driedubbele afscheid dat een geliefde en mezelf hadden voor, tijdens en na 2 Many DJ’s. Volgende ontmoeting moet wachten tot Dranouter. Mais elle reste pres de chez moi… poer toezjoer…  

En wanneer Depeche Mode aan het uitblazen was, een belachelijk vuurwerkje de werchtergangers moest troosten en wij het einde in zicht zagen, zorgde het Lot weerom voor een verrassing van formaat. Vier jonge twintigers verpakt in lichamen van nieuwbakken industrieel ingenieurs, al hou ik het liever bij “vernuftelingen”. Zij brachten ons licht en Licht en wij bedankten hen met een eindeloos veel-gangenmenu dat plaatsvond tussen half twee en half twee, om het poëtisch te houden. Hoewel, toen zij ons voorgerecht aanschouwden en proefden, twijfelden zij even of zij geen betere oorden moesten opzoeken. Terecht. Kunt u aan ravioli met rauwe wortels, tomaat en zwanworstjes weerstaan? *glimlach* Het wederzijdse genoegen groeide echter exponentieel samen met de smaak van de gerechten. Begin alvast te watertanden: spaghetti op Aldi’s wijze, choco met appeljenever en gebakken banaan, melk met ploffende mellowcakes en drankjes in alle kleuren.

De uren verstreken maar het plezier bleef terwijl de gespreksonderwerpen varieerden van bolvormige uitwerpselen, tot gekke festivalontmoetingen langs alpinisme op Venusheuvels en… hoe kan het anders: Rick De Kikker. Zij brachten ons wijsheden bij die ons als zeventienjarigen nog onbekend waren: over oude series en Monty Python, over verre reizen en heel veel herexamens… De zon kwam op en nestelde zich in haar zenit toen wij beslisten ons boeltje op te ruimen. Een eerste afscheid werd op rituele wijze beklonken. Er was een eerste climax toen één van de vier ~ belofte maakt schuld, maar hier word je dus vermeld *glimlach* ~ een blik bier over m’n hoofd leeggoot nadat ik hem met ananassap besprenkelde. Bemerk het nuanceverschil. Waarop ik hem besmeurde met vloeibare choco en hij roomboter en koffiekorrels ~ zowaar koffiekorrels! ~ over me heen strooide. Het geheel vond zijn einde in een fles ranzige fruitsap die hij over zich heen kreeg. Toen was er ook iets met een maagdenvlies. Om ethische redenen wijd ik daar echter niet over uit.

Mijn buikgevoel maant me aan dit epistel in stijl af te ronden voor het verdrinkt in langdradigheid. M’n vier lieve vernuftelingen, het was me een waar genoegen. Dat het lot ons nog eens samen moge brengen… Ik dank u zeer... fuckers*...

En zo werd ook deze Rock Werchter een buitengewoon avontuur. “I see you baby… shaking that assss…”

~ Epiloog ~

Deze ochtend werd dit wezentje op een schandalig laat uur wakker, genoot van een frisse douche en verorberde een kersenyoghurtje. Ze hees haar gebruinde lichaam voor het eerst sinds jaren in een minirokje en vond zichzelf een beetje mooi.

04-07-2006, 21:41:35 La fille Cé.