Vrijheid. Freedom. Liberté? Indien er duizenden namen waren voor dit goddelijke fenomeen, ik zou ze hier alle neerpennen. Het onbeschrijfelijke gevoel, de opluchting, het pure genieten… Soms zouden woorden beelden in zich moeten dragen. En muziek. Want iets onbeschrijfelijks verwoorden? Kunt u dat?

Het is niet één iets wat me raakte. Het is niet een enkel tafereel, een flits van ontroering die me een gelukzalige glimlach bezorgde. Het geheel, de twee dagen waar we zo naar uitkeken, het alles mogen en niets moeten, het onbezonnen leventje, het zuivere gevoel, de sluimerende liefde om ons heen… De zomer tout court.

Waarlijk, ik ben gelukkig.

Ik zou kreetjes willen uitroepen. Oh wat mooi! Oh wat lief! Oh wat lekker! Oh wat heerlijk!

Dit wordt een onsamenhangend mengelmoesje van vreugde. Een perfecte weerspiegeling van de voorbije uren. Ik kan geen verhaal schrijven. Enkel indrukken.

~ De zomerzon streelt onze schouders wanneer ik achterop de fiets spring. Een zacht briesje drijft ons vooruit. We wankelen en schaterlachen en speuren de straten af naar geheime politie. We slingeren doorheen de massa mensen en ik grijp je om de haverklap vast uit angst te vallen. Het lijkt wel een passage uit een zomers boek. “En zij reden de horizon tegemoet…” ~

~ Het podium wordt dit jaar gevuld met nieuwe namen en jonge gezichten. Het smaakt. Mondjesmaat. Het schemert reeds wanneer een sexy jongeman het podium bestijgt. Hij heeft iets grappigs over zich, iets kinderlijk tegendraads. Omringd door verscheidene muzikanten en instrumentjes leeft hij zich uit op dat podium alsof hij thuis voor z’n spiegel staat. Lalalover. Het klinkt. Het raakt. Het heeft iets jazzy, iets soul, iets werelds. Een vlaag van romantiek overmant me… Ik ga naast je staan en neem je helemaal in me op. Ineens vind ik je o zo aantrekkelijk. De situatie verslindt me met al haar passie en tragiek. De gulzige Liefde heeft je in haar greep. Ik voel je hart. Het zweeft om ons heen en rust even op die ene warme plaats. Ik bemin je. Ik bemin samen met je. Ik wil je nooit meer kwijt… ~

~ Onze traditie. Het laatste weekend van juni. De weide aan de grens. De eerste zomers klinkende noot. Het doet me goed je naast me te hebben. Elk jaar diezelfde elementen maar met een hele nieuwe sfeer. Ik draag het zwarte jurkje en de heilige slippertjes. Jij wandelt de weide op, in je handen een grote kom fruitsla die je met zoveel liefde en gevoel voor detail bereid hebt. We liggen in het gras en genieten en nemen foute foto’s. Het Geile Kruisteken Deel Twee. We drinken een groen goedje uit een tweedehandse waterfles. Je glimlacht ondeugend en we verwonderen ons over hoe de dingen anders zijn en toch hetzelfde. We kruipen knusjes samen en fotograferen met het oog op oneindig. We maken plannen voor morgen en voor volgend jaar. We zijn wie we zijn. We zijn elkaar… ~

je Cé

{www.grensrock.be}

25-06-2006, 15:37:32 La fille Cé.